ایران – کره و همان داستان همیشگی

امیدی به تیم ملی ایران نداشتم ، اما امروز خیلی جلوی خودم را گرفتم تا نتیجه بازی را نفهمم و شب بتوانم آن را ببینم.

ایران طبق معمول بازی های خانگی ، پانزده دقیقه اول بازی را دست داشت اما بعد یواش یواش کره مسلط شد و بازی منظم خود را به ایران تحمیل کرد.
کره  فشار زیادی درپانزده دقیقه پایانی نیمه اول به ایران تحمیل کرد  چیزی نمانده بود که به گل برسد و فقط کمی بدشناسی آوردند. ایران حتی در نیمه اول یک خطر جدی به روی دروازه کره ایجاد نکرد.
نیمه دوم را کره ای ها حتی راحت تر شروع کردند ، ظاهرا به این نتیجه رسیده بودند که ایران چندان حرفی برای گفتن ندارد . ایران تقریبا بر خلاف جهت بازی به گل رسید و آنهم ضربه کاشته دیدنی نکونام بود.

اما ایران بعد از گل بهتر شد و حتی کریم باقری می توانست گل دوم  را هم بزند . روی گل کره مدافعین ایران خیلی کند عمل کردند ، اصولا مدافعین ایران چنگی به دل نمی زنند و شش دانگ نیستند. رحمتی هم مثل همیشه اعتماد به نفسی ستودنی داشت اما متاسفانه او بیشتر توپها را مشت می کند و فرصت ریباند می دهد ،گل کره هم از ریباند توپ
به ثمر رسید و رحمتی مقصر بود.
ایران در تمام خطوط خود با ناهماهنگی روبرو بود ، نمی دانم علی دایی چطور جرات می کند ترکیب خط میانی را بطور کامل عوض کند … ناهماهنگی تیم کاملا مشخص بود و ایران مثل همیشه به وجود بازیکنان تکنیکی بسنده کرده بود. این شیوه ها مقابل تیم های قدرتمند جواب نمی دهد.
من نمی دانم چه اصراری داریم که به جام جهانی  برویم … والله دفه پیش که آبروی ما رفت …