در راه جام جهانی

دیروز بازی تیم ملی را دیدم . تیم ملی خیلی هجومی و با انگیزه شروع کرد که تعجبی نداشت . هم دایی و هم احمدزاده از مهاجمان بزرگ فوتبال ایران بوده اند و مطمئنا تفکرات هجومی دارند. روح علی دایی در تیم جاری بود و دقیقا یک دنده گی او بود که برد را با مساوی عوض کرد.
تعویض های دایی تغییری در روند بازی ایجاد نکرد ، برعکس این کویت بود که تعویض های طلایی انجام داد.تاکتیک ایران  نفوذ از میانه میدان و عمق دفاع کویت  بود که در نیمه دوم برای حریف امری عادی شده بود. ایران جمعا سه بار سانتر از جناحین داشت.
مدافعین کناری ایران خیلی ضعیف بودند و کویتی ها مثل آب خوردن از هر دو طرف حمله می کردند و نهایتا هر دو گل را نیز پاسخ دادند. اصرار عجیب دایی بر انجام بازی هجومی در دقایقی که کویت به شدت به دنبال گل تساوی بود، فضای زیادی در اختیار کویت قرار می داد و نفوذ را برای آنها راحت کرده بود. 
بازی ضعیف ابراهیم صادقی هم نتوانست دایی را مجاب کند تا او را تعویض کند. 
دایی مطابق معمول ، داور را مقصر می داند در حالیکه به عقیده من داور استرالیایی بسیار عادلانه قضاوت کرد و اصلا اسیر جو ورزشگاه و شلوغ بازی کویتی ها نشد.
اما بازی تیم ملی نکات مثبتی هم داشت :
علی کریمی به فرم خوبی برگشته بود و با انگیزه و موثر بازی می کرد .
تیم ملی ضربات کاشته خیلی زیادی به دست آورد اگرچه در استفاده از این ضربات برنامه ایی نداشت و همه را هدر داد. 
تیم ملی بازی نسبتا با طراوتی انجام داد ، اگرچه مساوی در آخرین دقایق حال همه را گرفت.